Z PRL-u pamiętam przede wszystkim jego koniec. Było lato i rodzice oglądali w telewizji przemówienie Tadeusza Mazowieckiego symbolicznie pieczętujące koniec Polski Ludowej. Pamiętam, że z ust moich rodziców padło słowo “nareszcie”. Niewiele rozumiejąc i ja odetchnąłem z ulgą. Dziś wszystko wydaje się bardziej złożone. Rzetelna ocena PRL-u to zadanie trudne, ponieważ od jego upadku jest to temat skrajnie polityczny. Polska Ludowa w dominującym dyskursie to ustrój “totalitarny”, w którym jedynymi przyzwoitymi ludźmi byli członkowie opozycji. IV RP i jej historyczny organ – IPN zakorzeniły wśród Polaków poczucie, że realny socjalizm w Polsce był jedynie okresem dzikiej represji i niepohamowanego absurdu.