Jedną z największych zalet gatunku Homo sapiens jest
zadziwiający brak zróżnicowania między jego różnymi
“odgałęzieniami”. Odkąd wyszliśmy z Afryki jako gatunek, właściwie
nie zróżnicowaliśmy się. Gdybyśmy byli psami, bylibyśmy ciągle jedną
rasą. Nie doświadczamy tych niesłychanych różnic jakie dzielą inne
naczelne, nie wspominając już o innych ssakach. Jednak, jakby na
przekór temu wielkiemu darowi natury, kalecząc to, co mogłoby
być dominującą solidarnością, z najmniejszych powodów umiemy zawsze
znajdować okazje do szowinizmu i rasizmu i wspaniale je
wykorzystywać. Dlatego właśnie potępienie bigoterii i przesądów nie
jest wyłącznie kwestią moralną, ale sprawą kluczową dla przetrwania.