Cała literatura
barokowa w Polsce, szczególnie jednak w drugiej połowie stulecia, wykazuje
zupełnie wyraźne upodobanie w satyrze. Dziedzictwo epoki renesansowej, zwłaszcza
przykład Kochanowskiego, Klonowica i docinki sowizdrzalskich, przelotne
złośliwostki fraszkopisarzy, oddziaływanie wreszcie satyryków rzymskich
Juwenala i Persjusza stworzyły grunt, na którym krzewiło się literackie urąganie
wadom istotnym i zmyślonym, by rozpostrzeć się na wszystkie rodzaje literackie,
przede wszystkim jednak by wydać satyrę we właściwym tego wyrazu znaczeniu,
satyrę jako odrębny rodzaj literacki. Materiały do niego dostarczały przede
wszystkim wielkie i małe wydarzenia życia publicznego. Poruszone przez nie
animozje i namiętności, które dzisiaj znajdują upust w polemikach prasowych,
dochodziły do głosu, podobnie jak w wieku XVI, w satyrze.