Pośród niewielu zjawisk, które są nieuchronne, stałe i
wszechobecne czas zajmuje miejsce szczególne. Możliwy jest bowiem zarówno jego
dokładny obiektywny pomiar, jak i subiektywne doświadczanie w sposób zależny od
stanu emocjonalnego jednostki, tempa życia narzucanego przez społeczność, w
jakiej ona żyje, a także od osobistej perspektywy czasu, rozumianej jako
dyspozycja osobowościowa, stanowiąca więc przedmiot różnic indywidualnych. To
właśnie temu ostatniemu aspektowi uwarunkowań subiektywnego przeżywania czasu w
przeważającej części poświęcona jest książka autorstwa dwóch amerykańskich
psychologów: Philipa Zimbardo i Johna Boyda. Pierwszy z nich jest jednym z
najbardziej znanych żyjących przedstawicieli swojej dyscypliny, drugi zaś – jego
co najmniej o pokolenie młodszym współpracownikiem ze Standford University w
Kalifornii.